05 noviembre 2025
Magin Blanco “Percorrido” (1986-2026)
27 enero 2024
La Rosa - Directo TVG (Plaza Maior de Ourense, 1991)
Recuperando canciones de un concierto de La Rosa de 1991 en la Praza Maior de Ourense y emitida la última parte por la TVG.
Muchas gracias a los 2, sin ellos no podríamos disfrutar de estas joyas.
(La grabación sin dividir podéis verla en el canal de Youtube de Manu Guinarte: https://youtu.be/L-aNR1s1noE?si=iknmaupYI_K49EFh).
Componentes de la banda:
Juan Bellet: bajo
Frank García: batería
Maxo Gómez: teclados
José Luis Prieto: guitarra
23 abril 2023
Nuevo libro-disco de Magín "Caderno de cores e cancións"
05 septiembre 2022
Entrevista publicada en valdeorrasdecerca.com con motivo de la difusión del libro 'O Camiño da Luz'
Me tomo la libertad de subir sin permiso el artículo y entrevista publicado en: valdeorrasdecerca.com por Susana Prieto (Licenciada en Ciencias de la Información por la Universidad Complutense de Madrid), el 4 de septiembre de 2022:
Magín Blanco: “Soy autor de canciones más que intérprete”
El repertorio, que incluso incluyó canciones de la que fue su primera banda, La Rosa, fue elegido con motivo de la difusión del libro —O Camiño da Luz— que escribió en reconocimiento a su trayectoria Carlos Rego, que también se subió al escenario. Un trabajo que recupera la música y la vida artística de Magín.
ValdeorrasdeCerca: ¿Qué supone para tí reencontrarte con tus raíces musicales, volver a cantar y tocar temas con los que empezaste?
Todo suma. Al principio me costó la idea. No lo veía ni me parecía “vendible”. Pero es una experiencia más. Mi intención es ayudar a divulgar el libro que realizó Carlos sobre mí, que se lo ha “currado” mucho.
VdeC: Sin embargo,
Magín Blanco no sería el Magín Blanco de hoy sin haber sido lo que fue…
Podría decir que lo de
antes de dedicarme a la música infantil fue un aprendizaje. A mí me gustan
mucho los discos que hice en solitario, no tanto los de La Rosa (exceptuando
algún tema). De aquella ni se actuaba tanto ni tenía el alcance de hoy. Eran
otros tiempos. Sí forma parte del aprendizaje, totalmente.
VdeC: Tu apuesta es
seguir con la música infantil
Sí. Me siento muy a
gusto con este tipo de música. En otoño estrenaré un nuevo trabajo titulado “Cadernos
de cores e cancións”. Es un “obradoiro” en el que le enseñamos a los más
pequeños cómo hacemos las canciones. Vamos a intentar centrarlo en los colegios
para que las escuelas hagan sus propias canciones como ocurría en los años 80,
década en la que había un festival que se llamaba “Cantareliña” al que iban
todos los “coles” a cantar. Aquí vamos a hacer lo mismo. Trataremos de hacer
una plataforma donde los centros escolares puedan colgar y subir las canciones.
Nosotros presentamos el trabajo y ellos hacen sus propias canciones.
VdeC: Tu carrera fue
en ascenso, ¿te esperabas todo este bum que has vivido?
Tu misma lo has dicho.
Fue un bum que nos coincidió a nosotros. Cuando empecé en la música infantil
casi no había propuestas mezclando música y teatro en directo. No paramos.
Ahora sí ya hay mucha más gente en este género y tampoco hay la demanda que había
hace unos años. Todo es más pequeño.
VdeC: ¿Cómo te defines
desde el punto de vista musical y artístico?
Como autor de
canciones. Lo de intérprete es algo secundario, lo soy porque alguien tiene
cantar las canciones, pero me encuentro muy a gusto como autor. Encontré
una fórmula de expresión “pop colorista” desde el principio de La Rosa y en eso
me mantuve. Creo que el rock tiene cierta tendencia exagerada al rollo
“malote” y eso conmigo no va. Las letras son importantes. Acabo de hacer un
trabajo con la Asociación de Personas con Parálisis (APAMP), un “obradoiro” de
canciones en el que se hablaba de los que a ellos les pasa. Me refiero que hay
muchas cosas de las que se puede hablar cuando haces una letra, una canción.
VdeC: Por tanto, la
solidaridad es un ingrediente fundamental en la música
Sin ella no habría
música. Somos parte de una sociedad, con sus ventajas y desventajas.
VdeC: Vives en Navia
pero viajas con frecuencia hasta A Rúa y Valdeorras, ¿la tierra tira?
Me gusta venir hasta A
Rúa y Valdeorras, tengo aquí familia. Eso sí, no soporto el calor extremo que
hay aquí, en Vigo es otro clima.
12 diciembre 2020
Magín Blanco e OCR Band en "Os Cantos Rolados"
Entrevista e actuación de Magín Blanco coa Banda OCR, extraídas do programa "Os Cantos Rolados" da TVG, presentado por Antonio Novo "Tucho", guitarrista de Heredeiros da Crus, e emitido o 09/12/2020 (https://www.crtvg.es/tvg/a-carta/os-cantos-rolados-18-4688515?t=17)
OCR Band está integrada por: - Antonio Novo "Tucho": Guitarra - Manu Rey: Batería - Segundo Grandío: Baixo - Mingos Lorenzo: Teclado - Rosendo Torres: Trompeta Gillespie23 febrero 2020
'Magín Blanco - O camiño da luz' (Carlos Rego) (Libro+CD, Edicións embora, 2019)
Nadie mejor que Carlos Rego para adentrarse en la biografía de Magín. Su conocimiento cercano del personaje no le impide plasmar una visión crítica a la vez que emotiva.Consigue alejarse lo suficiente como para mostrarnos valiosos e interesantes detalles representativos de la escena periférica y lugares alejados del epicentro musical, a la vez que pinceladas muy precisas de auténticas y emocionantes vivencias personales.
Si bien la base del libro es la carrera musical de Magín desde sus inicios, con detalles y datos que harán las delicias de sus seguidores, las sombras y luces de su vida se entremezclan con las de nuestras experiencias personales gracias a la minuciosidad de Carlos Rego como escritor musical unida a su sensibilidad y especiales dotes de narrador, haciendo que su lectura sea, además de placentera, un manantial de agua fresca en tiempos de abundante agua embotellada y edulcorada.
Sin duda una obra necesaria e imprescindible para no dejar coja la historia musical gallega.
Además de poder leer la evolución musical y personal de Magín, desde su infancia hasta 2017, el libro se acompaña de un CD recopilatorio que incluye una excelente selección de las canciones más representativas de sus diferentes proyectos y 3 temas inéditos ('Paris-Texas' de Voyeur, extraído de una maqueta grabada para la radio galega de 1986, 'Espasante' y 'Musarañas' de Magín Blanco & Burgas Beat, procedentes de una grabación en Casa de Tolos en 2009 y que podrían haber formado parte de un segundo CD con Burgas Beat)
Enlaces:
21/12/2019: Carlos Rego: "O Magín Blanco máis descoñecido, o rockeiro, merece recuperarse" (La Región, Ourense)
02/01/2020: O Camiño da Luz sobre Magín Blanco (Primeira entrevista radiofónica sobre o libro, en Onda Cero Ourense. Paco Sarria e Carlos Rego)
09/01/2020: Abrete de orellas (reseña de Pepe Cunha)
11/01/2020: Carlos Rego: «Magín Blanco atopou na música infantil o recoñecemento que lle faltou no rock» (La Voz de Galicia -María Cobas)
17/01/2020: Carlos Rego: "Magín Blanco es un animal musical, respira música y es su existencia" (Faro de Vigo)
18/01/2020: La música pop que se puede leer (La Voz de Asturias - Javier Becerra)
19/01/2020: Presentación del libro en Centro Cultural Avenida de A Rúa (por Susana Prieto en Valdeorrasdecerca.com).
06/02/2020: 18 Rodas - ivoox (Luis Íñiguez entrevista a Carlos Rego intercalando cancións do CD recopilatorio)
18/02/2020: ZigZag Diario - RTVG (Magín Blanco e Carlos Rego con Pilar García Rego na TVG)
27/02/2019: LaFonoteca.net (reseña de Fernando Fernández Rego)
03/03/2020: Vida e obra de Magín Blanco (Xesús Fraga - La Voz de Galicia)
Facebook: 'Magín Blanco. O camiño da luz'
23 octubre 2018
A nena e o grilo máis aló
Nesta última creación A nena e o grilo corren novas aventuras: esmagan sen querer á súa amiga Xertrude a araña. Buscando un xeito de devolverlle a vida atópanse cuns artistas ambulantes que os guiarán a través da maxia e da música ao país dos mortos onde tentarán atopar a Xertrude para traela de volta. A Nena e grilo mais aló é unha historia divertida e evocadora que nos transporta ás buscas máis insólitas… Que pasa logo da morte?
Actores/actrices: Teatro Ghazafehos
Pepablo Patinho, Montse Piñón, Jorge Casas.
Magín – guitarra e voz
Cristian Legiero – teclado
Enlaces:
· Urdime: A nena e o grilo máis aló
· Revista galega de teatro 'erregueté': Magín Blanco e Teatro Ghazafelhos estrean ‘A nena e o grilo máis aló’ en Narón
Entrevista no "Diario Cultural" da Radiotelevisión Galega (28/10/2018):
07 enero 2018
"Camiños" en 'Hoy empieza todo' (Radio 3)
En la víspera de Reyes (5 enero 2018), preciosa entrevista a Magín Blanco y presentación del nuevo disco-libro "Camiños", en el fabuloso programa de "Hoy empieza todo" (RNE - Radio3), en esta ocasión a cargo de Antonio Vicente y Paola García:
"Otra música infantil es posible....Así comezaba Antonio Vicente esta entrevista que tanta ilusión me fixo. Logo falamos da diversidade e potencia da escea infantil galega, Vainica doble, Pauline en la playa, Petit pop, Maria Fumaça, Arnaldo Antunes, Adriana Partimpin, Presumido, Womack & Womack, as editoriais, os premios nacionais de literatura etc..etc" (Magín Blanco)
27 noviembre 2017
'Camiños' - Presentación (Radio Galega, 24-11-2017)
Sen haber disfrutado aínda do formato físico, pero sí de todas as cancións, considero que este é o seu álbum máis ecléctico, máis luminoso, máis bailable. Irradia ilusión e máis desexo ca nunca por descubrir novos camiños, resultando balsámico e curativo mergullarse entre os seus máxicos ritmos e sons.
Aquí podedes escoitar a entrevista do programa 'A Tarde':
Enlace para escoitar o disco en Spotify:
https://open.spotify.com/album/23yqtSWSeDz2wfw0rINZRQ
28 octubre 2017
Novo libro-disco de Magín Blanco: "Camiños"
folmusica.com:
"CAMIÑOS" e a nova aventura de MAGIN BLANCO, un dos mellores músicos e compositores de Galicia adicados ó publico infantil e xuvenil. Neste fermoso e completo traballo, Magin xunto ao ilustrador Leandro Lamas, presenta un libro-disco e un espectáculo teatral, no que inicia un novo camiño cheo de aventuras e misterios.
CAMIÑOS convértese nunha viaxe e un lugar de encontro e descubrimentos para os nenos. A través de cancións, contos, poemas e textos de destacados escritores galegos e da inspirada musica de Magin, os mozos lectores atópanse claves e pistas que á vez que lles divirten, contribúen ao seu desenvolvemento emocional.
CAMIÑOS é unha metáfora da vida onde conflúen música, teatro, poesía e contos, para estimular e enriquecer a imaxinación e a creatividade dos nenos.
Un libro de 68 páxinas (tapas duras e papel offset), un CD con 13 cancións orixináis (das que destaca a xa publicada “Marcho que teño que marchar”) e contos e poemas de Carlos Meixide, Víctor F. Freixanes, Ledicia Costas, Francisco Castro, Paula Carballeira, Anxos Sumai, Marta Somoza, María Lado, Antonio García Teijeiro e Eva Mejuto.
Data de saída: 24 de Novembro de 2017
08 septiembre 2017
'Marcho que teño que marchar' vídeo adianto do novo disco "Camiños"
Animación e video clip: Luz Beloso
As voces dos nenos son de:
CPI Mestre Manuel Padín Truiteiro. 5º de Primaria. Curso 2016/2017.
Mestra: Ana María Domínguez Senlle
Alumn@s: Xabier Vázquez Carabelos, Antía Soñora Díz, Carmen López Puertas, Carolina Lois Andrés, Zaida Leiro Otero, Santiago Cunqueiro Blanco, Clara Bernárdez Suárez, Míriam Martínez Lorenzo, Noa Otero Lorenzo, Ana Pardal Costa, Daniela Poceiro Rosendo, Joel Reguera Fernández, Mia Sofia Wan Zalimy, Manuela Candamo Martínez, Breixo Blanco Maceira, Inés Velasco Cores, Carla Lombar García.
30 noviembre 2015
'Canta o cuco': Uxía e Magín na casa de Manuel María
Uxía e Magín presentando o novo disco-libro "Canta o cuco" no programa de radio 'Voces de Galicia' (Con Isidoro Valerio)
Unha visión contemporánea dos versos de Manuel María, o poeta-labrego da Terra Chá.
Unha globalidade de ritmos e estilos musicais que abrangue desde a música tradicional propia ata os universos próximos do pop e o rock pasando polos aromas da canción de autor ou os aires latinoamericanos do tango e o son cubano. Os poemas escollidos son unha escolma dos seus libros de poemas para nen@s "As rúas do vento ceibe" e "Os soños na gaiola" así como tamén de "Terra Chá" e "Os lonxes do solpor". A isto hai que engadir, ademais, unha creación propia de Magín e Uxía: "Todo me fala de ti", canción na que dialogan co universo do poeta e a súa rica e complexa personalidade. Nos poemas recitados procúrase dar unha visión máis xeral dos temas que el vivía con paixón: o espazo vital, a terra, a lingua e a identidade. O título “CANTA O CUCO. Magín e Uxía cantan a Manuel María” fai alusión ao canto do paxaro como símbolo de confianza no futuro, vínculo de compromiso e espertar a enerxía da natureza e a terra: “O ciclo da natureza que se reencontra consigo mesma, a música das esferas”
Como contrapunto, aparecen os poemas de As rúas do vento ceibe que nos achega ao mundo urbano resaltando os seus valores mais sen deixar de cuestionar as súas eivas. (Texto: Urdime)
A obra, publicada dentro da colección Sonárbore de Galaxia,está maravillosamente ilustrada polo xenial pintor e ilustrador Leandro Lamas.
Músicos participantes:
Magín Blanco: voz e guitarra, Uxía: voz e percusión, Guillerme Fernandez: guitarra, baixo e programacións (amais da gravación e produción), Santi Cribeiro: acordeón e teclado. Ademais de colaboracións como as de Isaac Palacín: percusión, Pablo Vidal: contrabaixo, Raquel Domínguez: gaita, Pablo Ces: bombo, Andrés Giráldez: tambor, ou 'As Mosas', familiares e amigos nas voces.
Xa está o album nas librarías e as entradas á venda para a presentacion no Culturgal Feira Industrias Culturais o próximo día 6 de decembro 2015
15 noviembre 2014
Gatuxo. Ya disponible en formato CD+Libro
Creado desde una relación de profunda amistad entre Magín y sus compañeros en los últimos trabajos y actuaciones, Jorge Juncal y María Faltri, fue el nacimiento del hijo de estos, Manuel, el que desencadenó la inspiración de la que surgieron las canciones para este disco, reflejando en primera persona las vivencias y reflexiones durante el desarrollo y crecimiento de su primer año de vida. Natural, orgánico y familiar son adjetivos que perfectamente podrían definir este trabajo, compuesto y grabado casi en su totalidad por los tres componentes.
Una de las excepciones la encontramos en "Anemone de mar", la maravillosa composición de Pierrot Rougier que cierra el disco, grabando todos los sonidos únicamente con las voces de Pierrot y su mujer Ugia Pedreira, e inspirada la canción en su pequeña Lúa.
"Auga" es la otra canción en la que echan mano de otro invitado, en esta ocasión Chus Dominguez Senlle aportando la delicadeza y sensibilidad que el tema precisa.
La joven artista brasileña Erica Maradona ha sido la encargada de las bellas ilustraciones del libro.
Gatuxo (promo disco-libro)
Ya se pueden escuchar todas las canciones en Spotify, y comprar el CD-Libro en diferentes librerías o a través de internet (Zona de compras)
(Las fechas para ver el espectáculo se irán actualizando en el apartado de esta página "Próximos conciertos")
A continuación diversas entrevistas y reportajes hablando de la presentación de Gatuxo:
Diario Cultural (CRTVG, 4-11-2014)
ZigZag Diario (TVG, 7-11-2014)
Radio Obradoiro (6-11-2014)
http://www.elcorreogallego.es/terras-de-santiago/ecg/magin-blanco-gatuxo-baseado-no-primeiro-ano-vida-dun-bebe/idEdicion-2014-11-06/idNoticia-899640/
Diario Cultural (24-11-2014, Radio Galega)
02 mayo 2014
Entrevista a Magín en "Praza Pública"
La entrevista completa, realizada por Marcos Pérez Pena, junto a una introducción muy bien documentada, podéis leerla en el siguiente enlace: Praza Pública (O Xornal de Galicia que vén)
A continuación me tomo la libertad de pegar una copia, pues me parece interesante que quede constancia en este blog de la estupenda entrevista:
Que estás gravando nestes momentos?
Estamos gravando un disco que, en principio, ía ser para bebés. Xa estreamos o espectáculo, e alí decatámonos de que iso era moi reducionista. Viñeron outros nenos máis maiores, e tamén o pasaron moi ben. Así que podemos dicir que o disco é para crianzas pequenas, de un a seis anos. O que pasa é que o disco o fixemos inspirado por un bebé, que é o fillo de Jorge e María; agora ten quince meses, pero comezamos a traballar nel, practicamente cando naceu. O que define o disco é que é o mundo visto a través dos ollos do bebé: é el quen canta a través de nós.
Ten título definitivo? Cando o poderemos escoitar?
Estamos gravando para ver se podemos editar o libro canto antes, antes do verán. Chámase Gatuxo, e para solucionar o problema do xénero -obviamente non iamos poñer unha arroba- fixemos un o que é tamén un a, así que tamén se pode ler como Gatuxa. E como as cancións cántaas o bebé en primeira persoa, ás veces é neno, e ás veces é nena. Cando canta María canta en feminino, como se fose unha bebé, e cando canto eu, canto en masculino. E as ilustracións non teñen xénero. As ilustracións fainas unha rapaza brasileira chamada Erica Maradona, que fixo un traballo cheo de cor.
Quen che ía dicir a ti hai 25 anos que estaría facendo con gusto, con éxito e con calidade música para nenos e nenas!
Si, quen mo ía dicir. Cando agora recapitulo sobre o tema, creo que hai algo que se me escapa. Sempre digo que cando gravei Ella, fun visitar a Gloria Van Aerssen (unha das dúas integrantes de Vainica Doble) á serra de Madrid, e gravamos unha canción con ela, que daquela tiña 75 anos, e empapeime do mundo de Vainica Doble. Fixémonos moi amigos, gravei tamén co seu fillo Álvaro de Cárdenas, que tocara en La Mode. Sempre digo que de aí me vén este achegamento ao mundo naïf este, e tamén por autores como Arnaldo Antunes ou Adriana Calcanhotto. Pero sería inxusto se non recoñecese que a primeira cousa que fixen para nenos ma pediu Uxía, para María Fumaça. Mandeille unha canción que finalmente non se publicou aí, e si en A nena e o grilo.
Cada vez se publican máis e mellores discos dirixidos ao público infantil, e hai tamén cada vez máis espectáculos, e mesmo espazos específicos nos festivais pop. Que cambiou? Comeza a tratarse aos nenos e nenas como un público maior de idade, que pode apreciar a música pola súa calidade?
Están saíndo moitos produtos musicais para nenos, e máis que haberá, parece, porque Galaxia tamén se está especializando nese campo e xa creou un selo específico, o Gatipedro, mesmo co obxectivo de exportar as creacións. E non é fácil levar as cousas fóra. Antes xa había cousas: Oqo editara Contos en cantos, gravado en Casa de Tolos, onde tamén se fixo o Pelo gato vinte e catro. En xeral hai algo que funciona. Hai unha diferenza clara co que eu facía antes: os meus traballos de pop e de rock durante anos pasaban desapercibidos, e agora en cambio vólveme moitísimo feedback. E funciona tamén en directo: cada vez que actuamos énchense os teatros. Non sei cal é a explicación. Pode que como cada vez hai menos nenos, os nenos son moito máis mimados que antes. Na miña casa eramos sete irmáns; non había tempo para mimar a ninguén. A paternidade e maternidade converteuse nunha especie de dedicación case exclusiva, e por iso lévanos a espectáculos, mércanlles libros.
Fas cancións que lles gusta aos nenos, pero que pola calidade musical e os referentes que incorpora, pódelle gustar a calquera persoa...
É que nós seguimos facendo música, igual que antes. E cos nenos non falo de música, e si que o fago cos adultos. A min apetéceme que haxa un contido musical do que poida falar coa xente maior. Véxome na obriga de que o que faga me guste, e para que me guste ten que ser digno.
Como é o teu proceso de creación? Cambiou moito ao que tiñas hai dez anos, cando facías outro tipo de cancións?
Vai cambiando. No disco anterior, A nena e o grilo nun barquiño, non gravei practicamente ningún instrumento, só a voz. E neste disco, Gatuxo, gravei eu todas as guitarras, e ademais a guitarra é o instrumento base. A miña capacidade para tocar a guitarra é moi limitada, comparada con como era hai uns anos, pero de igual maneira, hai que dicir que a min antes me custaba moito sintetizar, perdíame. A agora a miña incapacidade obrígame a concretar, estou máis centrado. Tamén estou máis centrado grazas a que agora, por primeira vez, me dedico profesionalmente á música. Antes non podía. En canto ao proceso de creación en si, ti sabes que os creadores somos un pouco vampiros, temos que estar continuamente buscando o lugar no que xurda a inspiración, o lugar físico e tamén a situación persoal que nos inspire. Eu estou continuamente buscando inspiración. Cando estou con Jorge Juncal e María Faltri, tocando e gravando, van saíndo as cousas. Despois é só cousa de escribir e concretar. O que si intento é que cada disco me dea as pautas coas que traballar, que sexa un pouco conceptual. Gatuxo é máis íntimo, seguindo o estilo de aCadaCanto, porque é o que buscamos, imitando esa relación íntima que pode ter unha crianza con seus pais. En cambio, cando fixemos A nena e o grilo nun barquiño, quixen que fose máis pop, porque vía que en Galicia había algúns traballos máis vencellados á música tradicional, pero poucos cerca do pop. Non hai un método, en cada traballo é distinto.
Compós ou tes na cabeza outro tipo de cancións, digamos para adultos. Ou tes cando menos ganas de facer un disco así?
Na música, tan importante como o proceso creativo, é o feedback. Se fixese outro tipo de música seguramente non recibiría de volta todo o feedback que estou recibindo agora con estes discos infantís. Non me vexo facéndoo, tería que ter unha banda que fose moi boa, e iso hoxe en día é complicado. Se alguén me chama para pedirme unha canción para un disco concreto, fágoa, pero en principio estou centradísimo nisto. Tampouco me apetece facer pop-rock, seguramente apostaría por facer algo un chisco distinto. Pero en realidade atópome moi a gusto no que fago, tamén porque sempre fago guiños para o público adulto, musicalmente ou non temas que trato, por exemplo as referencias ás bibliotecas que hai en Don Ramón.
E cun gran éxito en vivo, tamén...
Ao vivo movémonos máis no mundo do teatro que no mundo da músico. A xente está en silencio, escoitándote. Temos un compoñente teatral que sempre nos quita moito peso de enriba, grazas ao que os músicos non temos que ser os animadores da festa, simplemente temos que facer o ambiente no que se desenvolve a festa. Iso a min quítame moita responsabilidade, porque tampouco me sinto demasiado animador. De feito, fago bolos eu só, en bibliotecas, e tócame animar, e non é o meu.
Ides presentar os discos e os espectáculos fóra de Galicia?
Si que estamos tentando saír fóra. Imos tocar agora en Xixón e Ponferrada, hai pouco editouse o disco en castelán, La niña y el grillo en un barquito. Trátase simplemente de dar un salto para ampliar os lugares nos que poder tocar.
Sentes que estás recibindo agora o recoñecemento e o éxito que merecías e que durante 30 anos no mundo da música non recibiches?
Eu o que creo é que se deron as circunstancias, simplemente. A min gústame moito o meu disco Ella, pero o certo é que tampouco nunca tiven unha banda estable. O mundo da música non é só facer cancións. Para que un artista funcione e funcione ben hai que ter unha banda estable, hai que moverse moito, tes que ter unha boa axencia que te mova... O recoñecemento foi o que tiña que ser, sinxelamente. Agora hai máis, pero é circunstancial. Tamén depende de todo o traballo de promoción e distribución que hai.
Tres anos despois do teu accidente, e con todo o que che pasou dende entón, como ves ese proceso, xa cun pouco de distancia?
Ás veces reflexiono sobre iso, falando con amigos, e xa non sabes se foi fortuíto ou se provocaches ti o accidente. Foron dous anos de baixa, dous anos de paciencia, pero despois todo foi medrando cara arriba. No disco anterior non podía tocar ningunha guitarra, e agora estounas tocando todas. Todo foi como renacer, dedícome ao que me gusta e por primeira vez podo vivir da música, despois de toda unha vida de traballar noutras cousas. Non hai mal que por ben non veña, podemos dicir.
E, por último, poderías recomendar un ou dous discos? Que música escoitas ultimamente?
A forma de escoitar música cambiou moito, pero hai unha cousa que non me cambiou en absoluto dende que comecei a escoitar música, que é a radio. Son fiel a Radio3 dende os 15 anos e segue sendo a miña forma principal de escoitar música. Xa escoitaba daquela a Ramon Trecet, que facía un programa de rock polas tardes. E agora levántome ás seis da mañá para escoitar Músicas Posibles e despois póñoa . E por recomendar un disco, recomendaría o novo de María Fumaça, Xiqui-xoque, que vai saír en maio, e no que se nota unha evolución creativa, con composicións máis coitadas. E Petit Pop, que é xente da xeración do Xixón Sound, de Penelope Trip, Nosoträsh, Undershakers..., que agora xa teñen nenos e fan música para nenos e fixeron un disco, No me gustan los lunes, que é unha marabilla
03 abril 2014
Gatuxo (Voces de Galicia-Radio Voz)
"O traballo máis máxico que calquera de nos fixemos e faremos nas nosas vidas" (Maria Faltri)
Si hace 5 días tuvo lugar el estreno oficial del espectáculo "Gatuxo" en el "XV Salón do libro en Pontevedra", hace 2 días el periodista Isidro Valerio entrevistó magistralmente a Maria Faltri y a Raquel Queizás en el programa "Voces de Galicia" (Radio Voz). Además de disfrutar de una excelente entrevista, asistimos al estreno mundial de las primeras notas y estrofas de las canciones, haciéndonos la boca agua y deseando poder disfrutar cuanto antes del espectáculo o del futuro disco-libro (lanzamiento previsto para el próximo mes de mayo).
Un placer escuchar a María y a Raquel explicando divinamente el origen, desarrollo e interesantísimos detalles del proyecto, especialmente emocionante y mágico para tod@s ell@s.
Voces de Galicia (Radio Voz), con Isidoro Valerio (1-4-2014):
26 marzo 2014
Gatuxo, mundo bebé
Magín Blanco presenta el 29-03-2014 en el "XV Salón do libro de Pontevedra" un nuevo proyecto. Esta vez nos sorprende con un espectáculo músico-teatral dirigido especialmente a los bebés (y me imagino que a todos los que algún día lo fuimos :)). Rompiendo con la costumbre de sus anteriores obras, en esta ocasión la puesta en escena y el directo son la base y el origen de este proyecto, quedando pendiente para una segunda etapa la grabación de las canciones y edición de la obra.
Magín Blanco: Voz, guitarra Jorge Juncal: Piano, acordeón, ukelele...
María Faltri: Voz, percusión
Raquel Queizás: dirección escénica e interpretación.
En cada uno de los espacios recreados se representa la evolución del bebé, reflejada en sus rutinas diarias. Le esperan grandes aventuras: aprender a comer solo, descubrir la risa, empezar a gatear, emitir los primeiros sonidos y palabras, jugar, dar los primeiros pasos, bailar.
(Información sacada de la página web Urdime)
08 enero 2014
"La niña y el grillo en un barquito" en efe eme
Magín Blanco
“La niña y el grillo en un barquito”
(Sueños del Gatipedro)
Texto: CÉSAR PRIETO.
Magín Blanco es un músico del oriente orensano que a finales de los ochenta desplegó una corta pero jugosa carrera con La Rosa, un grupo de pop melancólico y enérgico, que tras ello abordó una carrera en solitario que ha dado discos desconocidos pero maravillosos y que en ese momento en que los seres humanos llegamos a atisbar nuestras posibilidades reales y a enfocarlas bien, sufrió un accidente que le imposibilito para tocar la guitarra. Alguien sin coraje hubiera abandonado, pero desde luego Magín no; Magín siguió y dio a la luz si no su mejor disco, si un disco que cambiaba trayectorias y planteamientos, un disco de un evocador optimismo y una dulzura melódica inusual del que ya dimos cuenta aquí. Eso sí, “A nena e o grilo” era una colección de canciones talladas desde parámetros infantiles. Pero qué canciones.
Muy a principios de 2013 apareció una continuación que añadía a su antecesor un libro cuidadosamente editado que desarrollaba una historia en que esa niña y su grillo se desplazaban en un pequeño barco para contemplar el mundo, una serie de cuentos – escenas tramadas con brevedad– y unas actividades daban contenido a lo que se ha convertido en un espectáculo teatral de eficiente modestia y bellísimos resultados. Recién ha salido la traslación de todo ello al castellano bajo el título de “La niña y el grillo en un barquito”. Detengámonos aquí, vamos a ir a por las canciones.
Básicamente son pruebas irrefutables de cómo se puede adaptar todo el imaginario del pop al ámbito de ingenuidad y sencillez de los niños. Se concentra este espíritu en la deliciosa fábula que nos presenta a un dragón enamorado del rock and roll –o lo que es lo mismo, ‘Roncanrol dragón’– que aparece en el escenario para integrar en su canto desde ‘Spanish bombs’ hasta ‘Sugar sugar’, desde ‘Forever young’ hasta ‘Be boop a lula’. El bestiario infantil continúa en ‘La hormiga Luna’, con lobos buenos, insectos insomnes y cerditos en bicicleta, pero todo ello se ve acompañado de coros y palmas que convierten la canción en un emocionante crescendo.
Las figuras humanas no son menos afines a los cuentos, personajes estrafalarios como el bibliotecario don Ramón, que defiende el poder de la imaginación o la inocente María, que busca la poesía en la naturaleza y da lugar a una canción envolvente, amplia, que aplica resultados de los Beach Boys al mundo de la infancia. También se deslizan, aparte del mundo del pop, texturas más tradicionales, así explota el acordeón que carga el ritmo de polka vaquera en la única canción en inglés –‘Happy’– o ese ‘Tris tras tres’ en el que un arpa logra llenar toda la canción de sabor atlántico, de sal y lirismo.
Aún deberíamos destacar otra maravilla en este apasionante viaje por imágenes que se sostienen en la claridad y la exquisitez sonora, hemos de fijarnos en ‘Boga. Boga’, en el temblor humilde de la voz que parece acariciar al oído, en la mágica inocencia que siembra ese violín que va apuntalando esencias de imaginación. Que la edición del libro, las historias y las ilustraciones sean de un preciosismo modélico o que Segundo Grandío, de Siniestro Total, o Uxía participen en el disco no debe hacernos olvidar la mayor, que estamos ante una colección de emocionantes, impolutas canciones.
26 octubre 2013
'La niña y el grillo en un barquito' en la radio
· El 4-XII-2013 en el programa 'Hoy empieza todo' de Radio 3, recomiendan el libro-cd "La niña y el grillo en un barquito". Da gusto escuchar reportajes tan bien hechos, perfectamente documentado y atinadísimo en apreciaciones y selección de comentarios y banda sonora.
· El 28-X-2013 en el programa 'La ventana' de Cadena Ser, Magín y Gloria Mosquera navegan a la deriva por una entrevista un tanto psicodélica. Como regalo Magín canta un fragmento en versión acústica de 'Todos somos capitanes'
· El 25-X-2013 en el programa 'Diverpapis' de Radio Sol XXI entrevistan a Magín Blanco
· El 25-X-2013 en el programa 'Diverclub' de Radio Sol XXI han leído el primer capítulo del libro 'La niña y el grillo en un barquito'
· El 15-X-2013 en el programa 'Esto me suena. Las tardes del Ciudadano García' de Radio nacional, nos ofrecieron una completa y simpática presentación de la editorial 'Sueños del Gatipedro'
23 octubre 2013
Escuchar 'La niña y el grillo en un barquito'
Y Magín Blanco vuelve a sorprendernos. Aparte de los nuevos arreglos, con voces y coros que enriquecen explosivamente las canciones, el mimo y cariño con que cuida las letras hace que no pierdan un ápice de naturalidad universalizando más que nunca el espíritu e imaginería galaicos.
Magín y libertad, sueños y realidad...
(Tienes que estar registrado en Deezer para poder escuchar las canciones completas)









